Początkujący traceurs

Wiele osób zadaje sobie pytanie czy są gotowi do ćwiczeń i czy ich cechy, zarówno fizyczne jak i psychiczne nie przeszkodzą im w treningu. Ten artykuł napisany jest dla tych najbardziej początkujących i ma na celu odpowiedzenie sobie na kilka pytań. Granice, które podam są tylko umowne i nie są dostosowane do każdego, więc proszę podejść do tych rad z pewnym dystansem. Wiek Ten problem dotyczy głównie osób już dojrzałych. Czy skoro mam już 20 lat powinienem uprawiać ten sport? Czy nie jestem na to za "stary"? Z takimi i innymi problemami boryka się właśnie ta grupa początkujących. W tym wieku należy szczególną uwagę zwrócić na predyspozycje psychiczne, albowiem dojrzały człowiek poruszający się w dość niekonwencjonalny sposób może być obiektem złośliwych uwag i niechętnych spojrzeń przechodniów. Argumentem, który w takich wypadkach jest niewątpliwą pomocą okazuje się przykład innych, często starszych traceurów. Jednak ów początkujący musi liczyć się z tym, co wszyscy zaczynający odkrywają dość szybko. Otóż upadki w miejscach publicznych nie bolą tak bardzo jak szydercze uśmiechy skupionych na biegaczu ludzi. Podkreślić należy, iż na młodszych takie zdarzenia nie wywierają aż takiego ujemnego wpływu jak na ich starszych kolegach. Nie jest to jednak sytuacja bez wyjścia! Początkowe treningi można przecież uprawiać w miejscach odosobnionych, albo po prostu wytworzyć w sobie barierę na głupie uwagi. Zatem górnej granicy wiekowej w Le Parkour nie można jednoznacznie określić (nawet w przybliżeniu), bo to ściśle zależy od chęci i wytrzymałości psychicznej. Z dolną granicą jest już niejako łatwiej. Overground proponuje granice ~15 lat. Czemu tak, a nie inaczej? Uprawiając ten sport często stajemy w obliczu realnego zagrożenia, trzeba wtedy myśleć logicznie i mierzyć siły na zamiary. Nie można powiedzieć, że osoba w wieku 9 lat nie myśli logicznie, a w wieku 16 każdy jest dojrzały, lecz gdy przychodzi do momentu skoku z wysokości, osoba za młoda może nabawić się poważnej kontuzji, która wyeliminuje ją na zawsze z tego sportu. Nie znaczy to, że jeśli jesteś młodszy(sza) nie możesz ćwiczyć. Wręcz przeciwnie! Ćwicz, ale unikaj skoków z wysokości i wszystkiego, co może zakończyć się kontuzją. Najlepiej w tym wieku dużo biegać, skakać w dal i przymierzać się do tego "właściwego" PK małymi kroczkami. Waga i wzrost Jaka jest odpowiednia waga i wzrost by ćwiczyć? Jeśli chodzi o wzrost to jest to zupełnie obojętne czy ma się metr pięćdziesiąt czy też dwa metry. Inaczej rzecz ma się wagi, która niejako związana jest również ze wzrostem. Tu ważny jest współczynnik BMI (Body Mass Index). Zanim przystąpimy do ćwiczeń warto go sobie sprawdzić. Informacje na temat naszego BMI uzyskamy na tej stronie. Jeśli nasz współczynnik jest w granicach 15-30 nie jest źle i możemy zacząć ćwiczyć byleby tylko na siebie uważać i postarać się dążyć do tego najlepszego wyniku. W przypadku, gdy nasz współczynnik wynosi mniej niż 15, przed rozpoczęciem treningiem Parkour, który związany jest ze znacznym wysiłkiem warto by było na początek trochę przytyć. Podobnie, gdy wskaźnik masy ciała mamy powyżej 30, nim przystąpimy do skoków lepiej spróbować najpierw zrzucić, co nieco zbędnych kilogramów. Jeśli zaczniemy zbyt pochopnie ćwiczyć i z niedowagą lub otyłością przystąpimy do ostrego treningu może to bardzo poważnie wpłynąć na nasze zdrowie! Dlatego należy z tym uważać. Kontuzje Poważne kontuzje są zwykle impulsem do refleksji nad tym czy zakończyć naszą przygodę, a w tym wypadku mogą być niepewnością czy po przebytej rehabilitacji w ogóle zaczynać ćwiczenia. Jeśli chodzi o zwykłe skaleczenia sprawa jest banalnie prosta i nie wymaga wyjaśnienia, ale co z Np z częstymi w naszych czasach złamaniami? Czy też gorszymi kontuzjami? Tu musimy potrafić sobie odpowiedzieć na pytania: czy aby na pewno będziemy wstanie ćwiczyć? Albo czy w ogóle powinniśmy zacząć ćwiczyć? Jest to sprawa indywidualna i opiera się ona na zdrowiu i możliwości utracenia zdrowia przez daną osobę. Powszechnie wiadomo, iż kość złamana zawsze będzie bardziej podatna na złamania a to często może kończyć się nieciekawymi historiami. W przypadku niektórych złamań stanowczo nie powinno się nawet zaczynać ćwiczyć bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem (złamania kolana itp.). A jeśli chodzi o mniej groźne złamania, skręcenia i zwichnięcia, to jest to, jak już pisałem indywidualna sprawa. Jednak radzimy również udać się na rozmowę z lekarzem i nie decydować pochopnie. Inne przeciwwskazania Tu pojawiają się rozmaite choroby, od uczuleń po astmę. Trudno jest odpowiedzieć czy bez przeszkód ćwiczyć może ktoś z uczuleniem na trawę, kurz itp. Na pewno takiej osobie będzie ciężej niż innym. Jednak na to również są rozwiązania w postaci leków i preparatów zapobiegających. Niestety medycyna nie na wszystko ma odpowiedź, więc osobom z poważnymi dolegliwościami takimi jak choroby układu krwionośnego, choroby płucne i inne poważne schorzenia, w których większy wysiłek może prowadzić do powikłań zalecamy jednak zaprzestanie treningu już na starcie. To wszystko dla własnego dobra. Podsumowanie Podsumowanie nie będzie długie i myślę, że takie wystarczy: Parkour ćwiczyć może każdy, ale nie każdy jest do tego stworzony i nie każdy ma do tego predyspozycje, zatem zanim wyjdziemy na dwór warto zastanowić się nad własnymi warunkami fizycznymi jak też równie ważnymi predyspozycjami psychicznymi. Na zakończenie pragnę powtórzyć, iż wszystkie granice są tylko i wyłącznie umowne, więc niewielkie wychylenia są całkowicie normalne i nie trzeba się tym martwić, jeżeli nie dzieje się nic złego. Lazarus

Wróc do artykułów